खबर पनि कस्तोकस्तो सुन्नु परेको । कहिले हाम्रा कमरेडहरूले सुटुक्क विदेशी राजदुतहरूलाई भेटे रे भनेर खबर आउँछ । कहिले माओवादीका अमुकअमुक सभासद्हरू सिआइएद्वारा सञ्चालित आइएनजिओसित सम्बद्ध रहेको भनेर खबर आउँछ । कहिले बाबुराम भट्टराईले सुटुक्क बैद्य र नेत्रविक्रम चन्दलाई भेटे भनेर खबर आउँछ । कहिले माओवादी पूर्व सभासद् र बैद्य समूहकी महिला नेतृ उमा भुजेल उर्फ सिलुको ‘बङ्गलादेशी आतङ्कारीसित सम्बन्ध, रेड कर्नर नोटिस हटाउन १२ लाखको लेनदेन’ भनेर समाचार आउँछ । भर्खरै कान्तिपुर छापाले छाप्यो यस्तो र अनलाइनहरूमा पनि आयो यस्तो खबर । सारै गम्भीर खबर हो यो । यो बारे छिटोभन्दा छिटो प्रस्ट पार्नु र हुनु आवश्यक छ ।
खबर लेख्नेले आआफ्नो स्वार्थअनुसार लेख्छन् । गलत भए त्यसको खण्डन गर्नु आवश्यक हुन्छ । वैधानिक राजनीति गर्दा विदेशी राजदूतहरूसित भेटघाट गर्ने कुरा अस्वाभाविक होइनन् । तर भेटघाट सुटुक्क होइन, पारदर्शी हुनुपर्छ र त्यहाँ भएका कुराकानीका बारेमा कार्यकर्तालाई जानकारी हुनु आवश्यक हुन्छ । यसो भएमा त्यस्ता कुराकानीप्रति नकारात्मक हुनु आवश्यक छैन । यो मात्र होइन, हरेक भेटघाट चाहे बाबुरामसित होस् चाहे प्रचण्डसित, त्यो पनि पारदर्शी हुनुपर्छ । यसो नहुँदा अन्योल उत्पन्न हुन्छ । यस्तै सुटुक् सुटुक् भेटले जन्माएका थिए गोंगबु डिनर र धोबिघाट गठवन्धन ।
साँच्चै हो, कसलाई विश्वास गर्नु, कसलाई नगर्नु ! समाचारको कतै खण्डन गरिँदैन, यसप्रति विमति जनाइँदैन । विश्वास पनि कसरी नगर्नु ! खोइ के भएको हो यस्तो ? क्रान्तिकारी भनिएका हामीहरूको त यस्तो ताल छ अनि अरूका बारेमा के प्रश्न उठाउनु !